پیش از آن که به کوه برویم، باید بدانیم که ورزش در طبیعت، تفاوت بنیادى با ورزش هاى دیگر دارد. نخست این که محیط این ورزش (کوهستان ( دست ساخته انسان نیست، بلکه حاصل میلیون ها سال کار عوامل پیچیده طبیعى است و به این دلیل اگر آسیبى به محیط کوهستان وارد سازیم جبران آن به سادگى میسر نخواهد بود. دیگر آن که عامل هاى موجود در کوهستان بسیار نیرومند و تحرک آنها تا حد زیادى پیش بینى نشدنى است و از این رو خطر براى ورزشکار بى احتیاط و ناآزموده بسیار زیاد است. یکى از کوهنوردان باتجربه گفته است که در کوهنوردى دو چیز را باید بیاموزیم: اصول ایمنى در کوهستان براى آن که به خود آسیب نرسانیم و اصول حفاظت کوهستان براى آن که به کوه آسیب نرسانیم. نخستین برنامه هاى کوهپیمایى خود را بهتر است که همراه فرد یا گروهى باتجربه اجرا کنید. معمولاً اینان مى دانند که رفتن به چه منطقه و تا چه ارتفاعى براى یک مبتدى مفید و جذاب است. همچنین مى دانند که چه وسایل و موادى براى شما لازم است. در عین حال بهتر است که خودتان به ایشان توضیح دهید که تاکنون چه کارهاى کوهنوردى کرده اید و بگویید که قصد ندارید در ابتداى فعالیت هاى جدى خود، کار برجسته و دشوارى انجام دهید!
در نخستین برنامه هاى خود سعى نکنید که پا به پاى کسانى باشید که بیشتر کوهنوردى کرده اند، چرا که ممکن است خود را بسیار خسته کنید یا به خطر اندازید. به ویژه اگر با اعضاى یک گروه یا باشگاه کوهنوردى حرکت مى کنید، توجه داشته باشید که در این جمع ها معمولاً اشخاص ماجراجو و نترسى پیدا مى شوند که پا را از «حاشیه هاى اطمینان» فراتر مى گذارند؛ شاید این اشخاص، آگاهانه براى گذر از مرزهایى (به جا گذاشتن «رکورد» و...) خود را مثلاً درگیر یک مسیر سنگى دشوار کنند، یا قصد صعود سریع به قله را داشته باشند. اما شما به این وسوسه دچار نشوید که خود را قوى نشان دهید در عوض، بهتر است به سرپرست برنامه توضیح دهید که مى خواهید بدون فشار آوردن بر خود و بدون پذیرش خطر از کوه لذت ببرید. در واقع، سرپرست برنامه اى که اشخاص مبتدى یا کارآموز را با گروه خود به کوه مى برد، باید این موضوع را بداند، اما شما هم از تذکر فروتنانه و محترمانه خوددارى نکنید. در آینده، وقت براى یادگیرى و انجام کارهاى دشوارتر خواهید داشت. نخستین برنامه هاى کوهنوردى شما باید در فصل گرم سال باشد (نیمه جنوبى کشور: فروردین تا آبان، نیمه شمالى کشور: اواخر اردیبهشت تا نیمه مهرماه) و زمانى که صرف بالا رفتن مى کنید از سه چهار ساعت بیشتر نباشد. وسایلى که براى چنین برنامه هایى لازم دارید، مى تواند بسیار ساده باشد: یک کفش ورزشى که زیره ضخیم و کمى نرم (براى جلوگیرى از سر خوردن) داشته باشد، یک کوله پشتى کوچک، یک شلوار و پیراهن آزاد، پیراهن بادگیر، عینک آفتابى ضداشعه فرابنفش (UV protection)، کرم ضدآفتاب، حدود دو لیتر آب (اگر مطمئن هستید که چشمه آب پاکیزه اى سرراهتان هست، یک قمقمه یک لیترى کافى است)، کمى تنقلات، نان و میوه و دیگر اقلام خوراکى. هیچ گاه شیفته وسایل و پوشاک رنگارنگى که در دست و برتن دیگران (یا احتمالاً در مجله هاى کوهنوردى) مى بینید، نشوید. براى خرید همیشه فرصت هست و پیوسته چیزهاى نو به بازار مى آیند، خیلى معقولانه و صرفه جویانه ببینید که به راستى چه چیزى مورد نیازتان است و اگر فلان پوشاک یا وسیله را بخرید چند درصد به شما کمک مى کند تا به هدف خود برسید؟ آیا نمى شود با کمى خوشفکرى، از آنچه که دارید به گونه اى استفاده کنید که کارتان را راه بیندازد؟ براى مثال مى توان براى کوهنوردى هاى چندساعته تا یک روزه به جاى خریدن کوله پشتى هاى نو و گرانبها، از همان کوله پشتى اى که به مدرسه مى بردید یا کوله دست دوم دوست تان استفاده کنید. یا در مراحل بعدى که نیاز به کیسه خواب داشتید، مى توانید به جاى خرید یک کیسه خواب عالى و گرم- که بسیار گران است- یک کیسه خواب متوسط بخرید و به جاى آن که در کیسه خواب عالى خود مجبور شوید همه پوشاک خود را درآورید، با پوشاک کامل و حتى کت پر بخوابید. به دنبال کالاهاى «مارک دار» و معروف خارجى هم نگردید. امروزه به راستى دشوار است که دریابید کالاى موردنظر شما با فلان مارک معروف، در کشور اصلى یا با استانداردهاى اصلى ساخته شده یا در چین و تایلند و... بهتر است در هر مورد که ممکن است، کالاهاى ساخت داخل را بخرید که هم ارزان تر هستند، هم در بسیارى موارد بهتر از انواع چینى و تایلندى و اگر عیبى پیدا کنند، مى توانید براى تعویض یا تعمیر به سازنده آن مراجعه کنید. در عین حال، خرید کالاهاى ایرانى به پیشرفت اقتصاد کشور کمک مى کند و انتقادها و پیشنهادهاى شما در مورد کیفیت کالا مى تواند آنها را بهتر کند. در انتخاب هر وسیله، بکوشید از نظر کسانى که از آن استفاده کرده اند، بهره ببرید و تا حد امکان، پیش از خرید نمونه اى از آن را که در اختیار دوستان تان است، امتحان کنید و در هر حال با کوهنوردان یا فروشندگان باتجربه مشورت کنید. یکى از وسایلى که خوب است از همان نخستین روزهاى کوهنوردى به کاربرد آن عادت کنیم، چوب دست یا باتوم (در اصل: baton) پیاده روى است. باتوم، به تقسیم وزن بدن و انتقال بخشى از ضربه ها و فشارها به دست کمک مى کند و به این ترتیب از فشار بیش از حد به زانوها که اندام هایى بسیار حساس هستند، جلوگیرى مى کند. باتوم در حفظ تعادل و جلوگیرى از زمین خوردن و نیز پیچ خوردن پا که مى تواند به مچ پا آسیب برساند، بسیار موثر است.

شاید فقط یک ورزشکار حرفه ای از ارزش تغذیه در انجام ورزش آگاه باشد و به خوبی نقش تغییراتی را که رژیم غذایی در انجام فعالیت های ورزشی دارد در ک کند. شواهد بسیاری نشان دهنده رابطه بین مصرف غذا و انجام ورزش ها هستند. همچنین یک رژیم غذلیی بد به طور یقین اثر منفی بر انجام حرکات ورزشی حتی اگر به صورت غیر حرفه ای باشند دارد. یک رژیم غذایی که شامل مقدار کافی از کالری ویتامین ها مواد معدنی و پروتئین باشد انرژی لازم برای انجام یک مسابقه و یا یک ورزش تفریحی سالم را تامین می کند 

به سه دلیل ممکن است ساعدهای شما پس از یک صعود دشوار ، دم کرده و مثل سنگ سفت شود و متورم شوند.

1- به خاطر وجود اسید لاکتیک باقی مانده در ماهیچه ها که موجب تورم آنها می شود.

2- عضلات به خاطر انقباضات سخت وطولانی برای رها و آزاد شدن نیاز به زمان دارند.

3- وجود مقدار زیادی خون در ساعدها .

آنچه که در ادامه می آید سه روش پیشنهادی برای جلوگیری از خستگی ماهیچه های دست می باشد.

· تکنیک گرفتن گیره بصورت ضربان دار

پیش از ادامه بحث،  اول ببینیم اسید لاکتیک چیست و چگونه بوجود می آید ؟ بطور خلاصه می توان گفت که خون اکسیژن داری که وارد ماهیچه ها می شود می تواند ناکافی باشد و منجر به تولید اسید لاکتیک در آنها شود. اسید لاکتیک محصول یک فرآیند ماهیچه ای است که بدون نیاز به اکسیژن انجام می شود و به آن متابولیسم غیر هوازی می گویند. در مقابل این متابولیسم ما فرآیند هوازی داریم که در حضور اکسِژن صورت می گیرد. ( بررسی سیستم های انرژی )

یک دلیل برای اینکه چرا اکسیژن موجود در خون برای ماهیچه ها ناکافی است ، می تواند این باشدکه هنگامی که یک عضله منقبض می شود موجب فشرده شدن مویرگها می شود. این می تواند موجب اشکال در کار مویرگهای خونرسان به بافت ماهیچه ای شود. بطور تحقیقی می توان گفت که در یک فشار % 50 از حداکثر قدرت دست ،  مویرگها کاملا بسته می شوند و در یک فشار کمتر مویرگها به تدریج برای خونرسانی باز می شوند. در یک فشار پایین تر از % 20 فشار ماکزیمم می توان گفت که تقریبا تمامی آنها باز می باشند.

پس می توان گفت که گرفتگی ساعدها به خاطر تماس طولانی مدت و پیوسته با گیره ها می باشد. یک روش برای جلوگیری از این گرفتگی ، استفاده از تکنیک گیره گرفتن ضربان دار می باشد. شاید شما نا آگا هانه از این تکنیک زیاد استفاده کرده باشید. زمانی که وزن بدنتان را بر روی پاهایتان منتقل می سازید وتنها با یک دست گیره می گیریدو دست دیگرتان را لحظاتی استراحت می دهید و سپس جابجایی دست می کنید و همین کار را با دست دیگرتان تکرار می کنید.

این تکنیک کمک می کند تا ماهیچه ها ی دستتان برای خونرسانی ،  هر چند برای مدت کمی هم که شده ،  آزاد گردند.

• فشردن دستها و بالا نگاه داشتن آنها
گفتیم که یکی از دلایل تورم و سفتی ساعدهای دست تجمع فراوان خون در آنها می باشد. این می تواند یک مانع باشد نه یک مزیت؛ زیرا می تواند جلوی تغذیه و خونرسانی مناسب را بگیرد.
دلیل این امر این است که شریانها ( سرخرگها ) مسوولیت خونرسانی به ساعدها را بر عهده دارند در حالیکه وریدها ( سیاهرگها ) به خاطر تحت فشار بودن نمی توانند خون اضافی را به سمت قلب بازگردانند. وفشار زیاد شریانها موجب تجمع مقدار زیادی خون در ساعد می شود. و این زمانی تشدید می شود که شما پس از صعود دستهایتان را آویزان نگه می دارید.
پس برای جلوگیری از پمپاژ هر چه بیشتر خون به سوی ساعدها و متورم شدن آنها ، ساعدهایتان را بالای سرتان نگه دارید و آنها را به دیوار تکیه دهید.با انجام این کار شما به وریدها یا سیاهرگها ، کمک می کنید تا خونی را که با شدت و قدرت زیاد از سوی شریانها به ماهیچه های ساعد پمپاژ می شود ، به سوی قلبتان باز گرداند.
روش دیگری که به گردش خون در دستهایتان کمک می کند،  فشردن آنها می باشد. بدین ترتیب خونی که در وریدها جریان می یابد  افزایش می یابد.

• استراحت فعال – رقیق کردن و تصفیه اسید لاکتیک
حالا که به خاطر دشواری فراون مسیر صعود ، ماهیچه های بدنتان لاکتیکه شده اند ، نیاز دارید تا با استراحت فعال ، سرعت دفع اسید لاکتیک را افزایش دهید. یک روش برای این کار، افزایش ظرفیت خونرسانی بدن با گرم کردن آرام سایر ماهیچه های بدنتان می باشد.
کبد یک عضو تصفیه کننده خون می باشد. پس با افزایش گردش خون ، کبد می تواند اسید لاکتیک موجود در خون را از آن جدا کند و به ذخایر قابل استفاده  انرژی برای مواقع مورد نیاز تبدیل کند.در ضمن ریه ها می توانند اسید لاکتیک را بصورت گاز دی اکسید کربن از بدن خارج کنند.

غذا از نظر اهمیت در رده ای  پایینتر از آب و ترس قرار دارد . نوع خوراکی که درکوهستان همراه دارید باید به گونه ای باشد که در اثر گرمی هوا به سرعت فاسد نشود و خواص خود را از دست ندهد . در عین حال باید از نظر غذایی مقوی و انرژی زاباشد. از بردن خوراکی هایی که آب زیادی برای هضم مصرف می کنند خودداری کنید . انواع کنسروهااگر به عنوان مکمل مورد استفاده قرار گیرند منبع غذایی خوبی در کوهستان هستند . در صورتی که قصد بردن گوشت به کوه در فصول گرم سال را دارید , آن را کاملا خورد و ورقه ورقه کنید و لایه ای از نمک بر روی گوشت بپاشید . حل شدن نمک در آب گوشت باعث می شود که آب آن مدت زمان طولانی تری برای تبخیر لازم داشته باشد و از فساد سریع آن جلوگیری می کند . از همراه بردن غذا هایی که حاوی سس های خوراکی و سبزیجات هستند خودداری کنید . این نوع غذا ها در مدت زمان بسیار کوتاهی فاسد می شوند .
در هنگام صبح صبحانه کاملی صرف کنید , حتی المقدر در هنگام ظهر از صرف نهار خودداری کنید و غذای بسیار سبکی صرف کنید تا بدن شما سنگین نشود و مانعی برای فعالیت نباشد.
در شرایط بحرانی هر فرد قادر است به مدت 10 روز یا بیشتر بدون مصرف غذا به زندگی ادامه دهد , هر چند احساس هایی مانند تشنگی , گرسنگی می تواند اثرات مستقیمی بر قدرت تصمیم گیری سریع , ترس , درد و سردی بدن داشته باشد . هرچند که اثرات روانی گرسنگی بسیار بیشتر از اثرات آن بر فیزیک بدن فرد می باشد ولی یافتن غذا در شرایط حاد از اهمیت بسیار کمی برخوردار است . پیشنهاد می شود انرژی و زمان خود را صرف فعالیتهای مهمتری چون یافتن آب و یا یافتن مسیر کنید . تقریبا هر جانوری که راه می رود , می خزد , پرواز می کند و یا شنا می کند ارزش غذایی دارد . قطعا میزان گرسنگی شما منوی غذای شما را تعیین خواهد کرد.

تعریف : به ازبین رفتن پیوستگی وتداوم استخوانهای بدن ، شکستگی می گویند.
تقسیم بندگی شکستگی ها ؛
شکستگی باز : در این نوع شکستگی ، پوست روی قسمت شکسته ، آسیب دیده پاره می شود.زخم باز متعاقب این آسیب یا در اثر بیرون زدن استخوان از پوست ایجاد شده ویا ناشی از ضربه مستقیم برنده ای بوده که در زمان شکستگی به پوست وارد می گردد.
شکستگی باز بعلت از دست دادن زیاد خون وا حتمال بیشتر عفونت ، جدی تر و مهمتر هستند.
دیدن استخوان بیرون زده شده از پا یا دست همراه با فریاد های مصدوم  یقیقنا صحنه ای دلخراش می باشد. اما به یاد داشته باشید تنها در صورت حفظ خونسردی است که یه امدادگر می تواند وظایف خود را به نحو احسن انجام دهد.
شکستگی بسته یا ساده : در این شکستگی پوست پاره نشده و هیچ زخمی در کنار محل شکستگی و جود ندارد.
علائم و نشانه ها :
1- تغییر شکل : همیشه رویت نمی شود . برای بررسی وجود تغییر شکل، قسمت صدمه دیده را با طرف مقابل که آسیب ندیده است ، مقایسه کنید .
2- زخم باز: وقتی که تصادف شدیدی رخ داده است ، به فکر شکستگی باز باشید . در شکستگی باز ، زخم باز وجود دارد.
3- حساسیت در اثر لمس ودرد: مصدوم هوشیار قادر به نشان دادن محل درد خواهد بود. اما یک روش برای مشخص کردن شکستگی ها ، لمس ملایم بدن در امتداد استخوانهاست . شکایت از درد یا حساس بودن از علایم قابل اعتماد شکستگی است.
4- تورم  و کبودی محل شکستگی : بعلت خونریزی داخلی ایجاد می شود و به سرعت بعد از شکستگی اتفاق می افتد.
5- ناتوانی در استفاده از عضو آسیب دیده : ناتوانی در بکار گیری عضو مصدوم باعث ایجاد وضعیت ضد درد در عضو صدمه دیده می شود ، زیرا وقتی حرکت منجر به درد می شود ، مصدوم در استفاده از آن عضو امتناع می ورزد. بنابراین بعضی وقتها مصدوم قادر است که با تحمل درد کم یا حتی بدون درد عضو را حرکت دهد.
6- لمس فاصله  بین دو سر استخوان آسیب دیده و یا احساس بهم ساییده شدن دو سر شکستگی نشانه حتمی شکستگی است.
اقدامات و کمک های اولیه ؛
1-ABC  مصدوم را چک کنید و هر عامل تهدید کننده حیات را درمان کنید . شکستگی استخوان بندرت یک تهدید جدی برای زندگی محسوب می شود ( مگر شکستگی های لگن یا ران یا ستون فقرات )
A  : باز بودن راههای هوایی
B  : برقراری تنفس
C  : برقراری جریان خون مناسب ( کنترل نبض ، کنترل خونریزی و...)
2- مصدوم را از نظر شوک بررسی و درمان کنید. شوک هر گونه اختلال در امر خونرسانی بدن می باشد که در مطالب بعدی به آن خواهم پرداخت.
3- مشخص کنید چه اتفاقی افتاده است و محل درد ، کرختی و سوزن سوزن کجاست ؟
4- لباسهای اطراف محل صدمه دیده ر ابه ملایمت کنار بزنید . در صورت لزوم با کسب اجازه مصدوم لباس را از محل درز آن ببرید و عضو مصدوم را از نظر تورم ، تغییر شکل ، حساسیت در اثر لمس ، داشتن وضعیت ضد درد و زخمهای باز بررسی کنید.
5 – خونریزی را بند آورید وتمام زخمها را قبل از آتل بندی بپوشانید . در شکستگی های باز ، تلاش نکنید تا انتهای استخوان در محل شکستگی را به زیر سطح پوست فشار دهید ، بلکه آنرا به طور ساده با پوشش استریل بپوشانید.
6- عضو صدمه دیده را از لحاظ وجود نبض ، حس و قابلیت پر شدن عروق مویرگی ( از طریق فشردن بستر ناخنها و سپس رها کردن ) بررسی نمایید و قسمت آسیب دیده را با قسمت سالم مقایسه کنید.
این معاینه سریع از لحاظ عصبی وجریان خون بسیار مهم است. شکستگی ها می توانند به اعصاب آسیب برسانند. بابررسی حس ودرخواست از مصدوم برای خم کردن دست یا پا ، آسیب عصبی را بسنجید ، این آسیب به محل شکستگی بستگی دارد.
7- اگر دست یا پای مصدوم سرد ، رنگ پریده وبدون نبض با شد و یا ازمراکز درمانی نیز بیش از 15 دقیقه فاصله داشتید ، از کشش دستی ملایم ( Traction  ) عضو آسیب دیده برای رفع گیر افتادن شریان در بین قطعات شکستگی استفاده کنید.  این مانور( کشش ملایم انتهای عضو شکسته ) را برای قراردادن استخوان جابجا شده در راستای طبیعی وبستن آتل کششی نیز استفاده می کنند.
اگردرد زیاد یا مقاومت نسبت به این کشش ملایم وجود داشت، قسمت شکسته را به همان حالت فقط اتل بندی کنید.
8- تمام شکستگی ها باید قبل از حرکت و انتقال مصدوم آتل بندی شوند. مگر اینکه این عمل زندگی مصدوم را در خطر بیندازد. هر گاه آتل بندی شکستگی مقدور باشد، مفاصل بالاو پایین محل شکستگی را به عنوان یک اصل بیحرکت سازید.
9- آتل بندی موجب جلو گیری از آسیب قطعات تیز استخوانهای شکسته به بافتهای نرم ، عروق خونی یا اعصاب می شود و با محدود ساختن حرکت محل شکستگی درد را کاهش می دهد. بخاطر داشته باشید که نوک انگشتان دست و پا را جهت بررسی جریان خون از آتل بیرون بگذارید، حتی اگر آنها داخل آتل باشند.
ابتکار و خلاقیت یکی از ویژگی های یک امدادگر خوب است . برای آتل بندی می توانید از باتوم ، کلنگ ، کیسه خواب ، شاخه درخت ، و حتی بستن عضو آسیب دیده به عضو سالم مجاور استفاده کرد.
10- اگر مصدوم آسیبی در ستون فقرات داشت و آسیبهای دیگری نیز در اندامها رخ داده بود . رسیدگی به آسیبهای ستون فقرات در اولویت است. برای این کار مصدوم را به  Back board می بنیدیم و کاملا محکم می کنیم. انتقال ناصحیح مصدوم ستون فقراتی می تواند یک عمر حسرت وپشیمانی بدنبال بیاورد.
( هیچ گاه آن صحنه ها یی که مردم عادی در بم با زور مصدومین را از زیر اوار بیرون می کشیدند و موجبات قطع نخاع آنها می شدند را فراموش نمی کنم... آه  و افسوس !!....)
11- برای بهبود تورم ودرد ، عضو صدمه دیده را بالاتر از سطح قلب قرار دهید. استفاده از کیسه آب سرد به بهبود تورم ودرد کمک شایانی می کند.
12- در صورت شک به وجود شکستگی ، آتل بندی ودیگر اقدامات لازم را مانند یک عضو شکسته بعمل آورید.
13- مسکنها می توانند به کاهش درد  کمک کنند. البته به شدت توصیه می شود که تزریق مسکنها تنها با نظارت و تایید و در حضور پزشک انجام شود.

مواد تشکیل دهنده کرمهای ضد آفتاب به دو روش از پوست محافظت میکنند، آنها یا اشعه ماورای بنفش UV خورشید را جذب و راه عبور آنرا مسدود کرده یا اینکه اشعه UV را منعکس و متفرق میکنند. کرمهای ضد آفتاب بر اساس میزان توانایی آنها در جذب و دفع اشعه UV درجه بندی میشوند که Sun Protection Factor یا SPF نام دارد. درجه SPF مانند SPF15 یا SPF2 نشان دهنده این امر هستند که مصرف کننده آن قبل از اینکه دچار آفتاب سوختگی بشود، تا چه حد میتواند زیر نور آفتاب بماند.

برای مثال شما میتوانید بدون استفاده از کرم ضد آفتاب 10 دقیقه زیر نور خورشید باقی بمانید و احساس سوختگی نکنید. هنگامی که از کرم ضد آفتاب استفاده میکنید میتوانید زمان 10 دقیقه را ضرب در میزان SPF کرم کنید و به مقدار زمان به دست آمده زیر آفتاب بمانید. اگر SPF کرم شما 15 باشد، شما 150 دقیقه یا 2 ساعت و نیم میتوانید در آفتاب بمانید. اگر پس از مدتی مجددا از کرم استفاده کنید، میزان محافظت آن بیشتر میشود اما، در مقدار زمان ایمن آن تاثیری ندارد.

چگونه کرم ضد آفتاب با SPF مناسب را انتخاب کنیم؟
بهترین کرم ضدآفتاب، آن است که برای نوع پوست شما ایمنی کافی به وجود بیاورد. جدول زیر میتواند در تصمیم گیری به شما کمک کند. توجه کنید که مشورت با پزشک در انتخاب کرم ضدآفتاب مناسب توصیه میشود، به خصوص اگر شما از داروهایی که حساسیت به نور را افزایش میدهند استفاده میکنید یا پوست بسیار حساسی دارید، مشورت با پزشک ضروری است.  

اصولا هر مقدار که در کوه مراقب طناب و نظافت آن باشیم بالاخره طناب شما کثیف می شود. در صورتی که این اتفاق افتاد بهترین راه این است که طناب را باز کرده و آنرا به سبک برق کار ها ببافید این نوع بافتن سبب می شود که طناب در هنگام شستشو در هم نپیچد و آسیب نبیند.

سپس آنرا داخل ماشین لباسشویی انداخته و بدون استفاده از پودر شستشو و با تایم کوتاه و آب سرد آنرا شستشو دهید. می توانید از برخی شامپو های ملایم توصیه شده توسط تولید کننده نیز استفاده کنید. سپس آنرا بیرون آورده بافت آنرا باز کنید و طناب را در سایه و محیط خنک خشک کنید.شاید چندین روز تا یک هفته خشک شدن طناب طول بکشد. بدون ماشین لباسشویی نیز می توان با استفاده از یک تشت طناب را شستشو داد. مقداری آب و شامپوی ملایم درون تشت ریخته آنرا با پا آهسته لگد می کنیم. سپس آب آنرا عوض کرده و ادامه می دهیم تا طناب تمیز شود. ممکن است طناب های کهنه سفت و خشک شوند. در این صورت باید طناب را با نرم کننده های توصیه شده به وسیله تولید کننده شستشو داد.

برگرفته از : کتاب گره ها و طناب ها

نوشته : دان رالیک

ترجمه : شاهین محمدی یگانه

طناب های کوهنوردی نو معمولا مستعد تاب برداشتن و پیچ خوردن می باشند. برای از بین بردن پیچ ها طناب را از حلقه باز کنید. هنگام باز کردن سعی کنید هر بخش طناب را چندین بار دست بکشید. طناب را روی یک دیواره بلند فرو ریخته و پیچ های آنرا باز کنید. این کار را تا مرتب شدن طناب ادامه دهید. البته این موضوع معمولا وقتی اتفاق می آفتد که شما یک گره نیم خفت (حمایت) اجرا کرده اید یا اینکه طناب را از حلقه در آورده اید. طناب های کوهنوردی طبیعتی انعطاف پذیر دارند. ولی باید مراقب آنها باشید. عوامل زیادی در طبیعت هستند که ممکن است موجب از بین رفتن آنها شوند. خطرات متداول صخره های نوک تیز, کثیفی,اشعه ماورائ بنفش و مواد شیمیایی معمول می باشند. برای اجتناب از سائیدگی طناب روی لبه های تیز می توان لبه ها را با چکش صاف کرد. اگر امکانت پذیر نبود از طنابچه ها یا تسمه های کوهنوردی بعنوان کارگاه می توان استفاده کرد که طناب اصلی روی لبه سنگ قرار نگیرد. وقتی که از یک تسمه یا طنابچه برای ایجاد کارگاه و یا اتصال به سر طناب اصلی استفاده می کنید خیلی دقت کنید. قرار دادن یک پد یا کوبیدن لبه های تیز می تواند مفید باشد. توجه داشته باشید که سائیدن لبه های تیز صخره ها از بریده شدن یک طناب تحت بار بطور کامل جلوگیری نمی کند. کثیف بودن جدای از سیاه کردن دست ها و لباسها سبب سایش داخلی در طناب می شود. طناب را روی زمین نیاندازید و هرگز آنرا لگد نکنید. یک زیر انداز جهت پهن کردن طناب روی آن تهیه کنید که تا حد ممکن تمیز بماند. کیف های حمل طناب بسیار عالی است. نه تنها طناب را تمیز نگه می دارد (چون داخل آن طناب چیده می شود) به حلقه کردن هم نیاز ندارد و از تاب برداشتن آن هم جلوگیری می کند. اگر طناب مدت زیادی زیر نور خورشید قرار نگیرد احتمال تخریب آن توسط اشعه ماورائ بنفش وجود نخواهد داشت. باید دقت لازم انجام شود طناب را همواره در سایه نگهداری کنید. طناب هایی که در اثر نور آفتاب رنگ آن رفته است باید با احتیاط زیاد استفاده کرد.

از مواد شیمیایی متداول که طناب را از بین می برد می توان به اسید سولفوریک باتری ها ,کلرین و سفید کننده ها اشاره کرد. اگر فکر می کنید طناب هنگام انبار کردن یا انتقال در مجاورت این مواد خواهد بود آنرا درون کیسه محافظ قرار دهید. بر خلاف تصور مواد نفتی به طناب آسیب نمی رسانند ولی در هر صورت آنرا مستعد فاسد شدن می کنند.

مقدمه

فرض کنید که از گروه جدا افتاده اید , راه را گم کرده اید , مصدوم شده اید , ذخیره آب و غذای خود را از دست داده اید و ... به طور خلاصه در موفقعیتی اضطراری گرفتار آمده اید , چه می کنید؟

روشن است که دانستن یک سری از مهارتها و راه کار ها به شما کمک خواهد کردکه هنگامی که در چنین موقعیت هایی گرفتار شدید , برای سوال بالا بهترین جواب ممکن را داشته باشید. اما قضیه ای که بار ها و بارها مورد اثبات قرار گرفته این است که در چنین شرایطی فقط افرادی می توانند از دانسته ها و مهارت های خود استفاده کنند که بتوانند از لحاظ روحی خود را در شرایط خوبی نگه دارند. در اینجا به چند مورد خواهیم پرداخت که یادگیری و عمل به انها می تواند در کنار آموختن مهارت های زنده ماندن , شما را برای مواجهه با چنین موقعیت هایی آماده کند.

- خودتان را بشناسید

در هنگام تمرینات و زندگی روزمره , زمانی را به کشف آن چیزی که در درونتان است اختصاص دهید. نقاط قوت خود را بشناسید و انها را قویتر کنید , خود را گرفتار در وضعیت های دشوار و شرایط بحرانی تصور کنید و سعی کنید که عکس العمل های خود را محک بزنید.

- ترس را بپذیرید

سعی نکنید وانمود کنید که نخواهید ترسید. شروع کنید راجع به چیزها و موقعیت هایی که شما را می ترساند فکر کنید , به جاهایی که شاید مجبور شوید بدون کمک و به تنهایی خود را نجات دهید. آن موقعیت ها را بشناسید و از هر فرصتی برای تمرین در چنین موقعیت هایی استفاده ببرید. هدف این نیست که ترس را از خود برانید بلکه هدف این است که به نوعی آگاهی و اعتماد بنفس در مقابل چیزهایی که شما را می ترساند برسید.

- به بهترین ها فکر کنید و برای بد ترین ها آماده باشید.

در مورد شرایطی که در آن قرار دارید قضاوت عادلانه ای کنید و از این نگران نباشید. شرایط را آن طوری که هست ببینید و نه آنطوری که می خواهید.توقعات خود را در سطح شرایطی که در آن قرار دارید نگه دارید و در عین حال امیدوار باشید و به اتفاقات غیر منتظره خوب فکر کنید تا به شرایط بدی که ممکن است برایتان پیش آید.

- نگرشی مثبت اتخاذ کنید.

یاد بگیرید یک پتانسیل خوب در هر چیزی ببینید. این جستجو برای خوبی نه تنها باعث دلگرمی می شود بلکه تمرین خوبی برای قوت بخشی به قوه تصور و خلاقیت شماست.

به یاد داشته باشید چه چیزی در خطر است.

شکست در آماده کردن روحی خود در برابر شرایط بحرانی منجر به عکس العمل هایی نظیر: افسردگی , بی دقتی , بی خیالی , عدم اطمینان , ضعف در تصمیم گیری و تسلیم شدن زودرس در مقابل شرایط می شود. به خاطر داشته باشید چیزی که در خطر است زندگی شماست و زندگی دیگرانی که زنده ماندنشان بستگی به این دارد که آیا شما از پس سهم خود بر می آیید یا نه؟

- تمرین کنید.

در طی برنامه های طبیعت گردی و زندگی روزمره به تمرین کردن برای مواجهه با شرایط سخت اضطراری کنید. اثبات عملی مهارتهای شما در طی این تمرینات اطمینانی به شما خواهد داد که هرزمانی که به آنها احتیاج داشتید به کمکتان خواهند آمد. به خاطر داشته باشید که هر چه واقعی تر تمرین کنید در شزرایط واقعی بهتر نتیجه خواهید گرفت.

- تکنیک های مدیریت استرس را بیاموزید

افراد در مواجهه با شرایط اضطراری دارای پتانسیل بالایی برای انجام کارهای احمقانه هستند اگر آموزش ندیده باشند و خود را از لحاظ روانی برای مقابله با این شرایط آماده نکرده باشند و این در حالی است که کنترل شرایط اضطراری که در آن گرفتار می شویم در دست ما نیست وتنها چیزی که برای ما قابل کنترل است , عکس العمل ها و پاسخ ما به آن شرایط است. یاد گرفتن تکنیک های مدیریت استرس به طور معنا داری قابلیت های شما را برای آرام ماندن و تمرکز بر روی کارتان و زنده نگه داشتن خود و دیگران بالا می برد . تکنیک هایی از قبیل آرامش( (relaxation ,مدیریت زمان و ...

به خاطر داشته باشید که "اراده و میل به زنده مانده" فقط در صورت "امتناع از هرگونه زنده ماندن" قابل طرح و بررسی است.

خستگی پدیده ای است که اکثر افراد را پس از انجام دادن فعالیت زیاد گرفتار می کند بنابراین اگر شما هم جز آن دسته از افردای هستید که دلتان می خواهد پس از انجام فعا لیت در کوه کمتر خسته شوید و به کار خود ادامه دهید.توصیه می کنم به گفته محققان ایتالیایی دقت کنید .محققان دانشگاه علوم پزشکی (نایل)اعلام کردند مهمترین عامل خستگی که پس از انجام کارهای سخت انسان را درگیر می کند کاهش میزان اسید فولیک در بدن است .اسید فولیک همان ویتامین ب9 است که به میزان فراوان در انواع لوبیا نخود عدس جو کلم بروکلی نخود سبزپرتقال و سبوس گندم به وفور یافت می شود .هرکدام از مواد غذایی فوق در تقویت اعصاب رفع خستگی و ضعف و بی رمقی بسیار موثر خواهد بود اما آنچه محققان ایتالیایی به تمام مبتلایان به خستگی مزمن توصیه نموده اند مصرف روزانه اسفناج به عنوان یکی از غنی ترین منابع حاوی اسید فولیک بوده که خوردن آن به صورت عصاره و یا بورانی تاثیر بسزایی در فرونشاندن خستگی جسمی و فکری خواهد داشت .پس دوست عزیز توصیه می شود وقتی به کوه می روید با خود یک شیشه 1.5 لیتری آب اسفناج ببرید مسلما بی تاثیر نخواهد بود.